تو را که گفت که من بی‌تو می‌توانم بودکه مرگ بادا گر بی‌تو زنده دانم بود

اگر به پیش کسی جز تو بسته‌ام کمریگواه باش که: زنار در میانم بود

درون خویش بپرداختم ز هر نقشیمگر وفای تو کندر میان جانم بود

هزار بار مرا سوختی و دم نزدمکه مهر در جگر و مهر بر زبانم بود

سکونت از من دل خسته در جدایی خودطلب مدار، که ساکن نمی‌توانم بود

بگفت راز دل اوحدی به مرد و به زنسرشک دیده، که در عشق ترجمانم بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love