دلدار دل ببرد و زما پرده می‌کندما را ز هجر خویشتن آزرده می‌کند

دل برد و جان اگر ببرد نیز ظلم نیستشاهست و حکم بر خدم و برده می‌کند

ما را ز هجر خویش بده گونه مرده کرداکنون عتاب و عربده ده مرده می‌کند

یکتایی دلم ز جفا هر دمی دو تاآن طرهٔ دراز دو تا کرده می‌کند

طفلان دیدگان مرا دایهٔ غمشاز خون دل برای چه پرورده می‌کند؟

چشمش ز پیش زلف سیه دل نمی‌رودوین نازنیست خود که پس پرده می‌کند

گلگون اشک دیده ز درد فراق اوبر روی اوحدی گذر آزرده می‌کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love