چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهند
چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
از لب چون خون و آن روی چو آتش هر دمیاین دل شوریده را در آتش و خون مینهند
دور بینانی که دیدند آب خیز چشم مندامنم را چون کنار آب جیحون مینهند
ساقیان مجلس عشق از برای قتل مادر لب خود نوش و اندر باده افیون مینهند
در دل ما جای دارند این شگرفان روز و شبگر چه ما را از میان کار بیرون مینهند
مدعی گفت: اوحدی باز آمدست از عشق اوزیر دیگ عشق او خود آتش اکنون مینهند
قصهٔ دلسوز ما قومی که دیدند، ای عجب!بر دل ما تهمت آسودگی چون مینهند؟
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-320
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
وز باد جفای دهر ناخَوش باشی
– Neçin pəncərəmi döydün, ey külək?– Neçin pəncərəmi döydün, ey külək?– Odur bax, yar gəlir... Çiynində örpək!
Muxəmməs (Nəsimiyə nəzirə)Sənə ey sərvi-səmənbər dedilər gerçəkmişLəbinə qəndi-mükərrər dedilər gerçəkmiş
آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاصاز هر بلا شدیم به لطف خدا خلاص