من از آنِ که شَوَم کو نه ازان تو بُوَد؟یا چه گویم که نه در لوح و بیان تو بود؟

سخن لب، که تو داری، نتوانم گفتنور بگویم سخنی هم ز زبان تو بود

هر زمانم به جهانی دگر اندازی، لیکنروم جز به جهانی که جهان تو بود

تن و دل گر به فدای تو کند چندان نیستخاصه آن کش دل و تن زنده به جان تو بود

نگذاری که ببوسد لبم آن پای و رکابای خوش آن بوسه که بر دست و عنان تو بود!

چون نشانی بنماند ز تن من بر خاکدلِ تنگم به همان مهر و نشان تو بود

جان خود را سپر تیر بلا خواهم ساختاگر آن تیر، که آید ز کمان تو بود

چون بپوسد تن من گوش و روانی که مراستبر ورود خبر و حکم روان تو بود

هر چه آرند به بازار دو کون، از نیکیهمه، چون نیک ببینی، ز دکان تو بود

دیده در کل مکان گر چه ترا می‌بیندمن نخواهم که به جز دیده مکان تو بود

می‌کنم ذکر تو پیوسته به قلب و به لسانخنک آن قلب که مذکور لسان تو بود

نیست غم سر دل اوحدی ار گردد فاشچو دلش حافظ اسرار نهان تو بود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets