ای کون و مکان از تو، اندر چه مکانی خود؟مثل تو نمی‌یابم، آخر به چه مانی خود؟

هر کس که تو می‌بینی حالی بتو می‌گوید:من هیچ نمی‌گویم، دانم که تو دانی خود

چون ز آتش آن شادی رنگیم نیفزودیزین دود که بر کردی رنگی برسانی خود

من فاش همی دیدم روی تو ز هر روییاکنون چو نظر کردم از دیده نهانی خود

کس را چو نمی‌خواهی کاگه شود از حالتخواهی که نماند کس، تا شاد بمانی خود

همراه شوی با ما و آنگاه چو کار افتاددر غم بهلی مار را، تنها بدوانی خود

چون اوحدی از بیشی عذر تو همی خواهددانم که بهر جرمش از پیش نرانی خود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets