حسن مصرست و رخ چون قمرت میر دروعشق زندان و حصارش که شدم پیر درو

خم ابروت کمانیست، که دایم باشدهم کمان مهره و هم ناوک و هم تیر درو

حلقهٔ زلف تو دامیست گره گیر، که هستحلق و پای دل من بسته به زنجیر درو

جنتست آن رخ خوب و ز دهان و لب تومی‌رود جوی شراب و عسل و شیر درو

خود که جوید ز کمند سر زلف تو خلاص؟که به اخلاص رود گردن نحجیر درو

بسم این کار پریشان، که نمی‌بینم جزجگر ریش و دل سوخته توفیر درو

گر من از عشق تو آشفته شوم نیست عجبکاوحدی شیفته شد با همه تدبیر درو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love