برین دل هر دم از هجر تو دیگرگونه خار آیدولی امید می‌دارم که روزی گل به بار آید

رفیقان هر زمان گویند: عاقل باش و کاری کنخود از آشفته‌ای چون من نمیدانم چه کار آید؟

ز تیر خسروان مجروح گردند آهوان، لیکنبدین قوت نپندارم که زخمی بر شکار آید

ز سودای کنار او کنارم شد چو دریایینه دریایی که رخت من ز موجش با کنار آید

گر او صدبار بر خاطر پسندد، راضیم لیکنبدان خاطر نمیباید پسندیدن که بار آید

همه شب ز انتظار او دو چشمم باز و می‌ترسمکه خوابم گیرد آن ساعت که دولت در گذار آید

بکوش ای اوحدی یک چند، اگر مقصود میجوییکسی کش پای رفتن هست ننشیند که یار آید

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation