زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر

در فروغ روی و چین زلف تومایهٔ صد صبح و شامست، ای پسر

تا بود بر دیگری وصلت حلالبر من آسایش حرامست، ای پسر

زان دهان تنگ شیرینم بدهبوسه‌ای، گر خود به وامست، ای پسر

هر زمان گویی که: فردای دگرسوختم، فردا کدامست؟ ای پسر

گر تو صد بارم بسوزی در فراقتا نسازی، کار خامست، ای پسر

در غمت گر نشکنم خود را، مرنجآدمی را ننگ و نامست، ای پسر

عالمی را بندهٔ خود کرده‌ایاوحدی نیزت غلامست، ای پسر

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation