ما در به روی خلق فرو بسته‌ایم بازدر شاهد خیال تو پیوسته‌ایم باز

دل جوش می‌زند ز تمنای وصل توما را مبین که ساکن و آهسته‌ایم باز

با هجر و درد و محنت و اندوه عشق تویک اتفاق کرده و نگسسته‌ایم باز

رنگ ریا و زنگ نفاق و نشان کبراز خود به خون دیده فرو شسته‌ایم باز

ای سنگدل، که تیغ جفا بر کشیده‌ایرو مرهمی بساز که دل خسته‌ایم باز

گفتی: به راستی دلت از ما شکسته شدخود کی درست بود؟ که بشکسته‌ایم باز

ما را تویی ز هر دو جهان و بیاد توچون اوحدی ز هر دو جهان رسته‌ایم باز

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love