عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمی‌در بهار خور، که بود بی غبار و غش

گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شدمی‌به، که او تمام نشد جز به ماه شش

بر خیز و زین قیاس دو شش ساله‌ای ببینکز حسن او کند دل ماه دو هفته غش

دست ار به وصل موی میانی رسد به روزاندر میانش آر و شب اندر کنار کش

زان پیش کت کشد لحد گور در کنارخالی نباید از تن خوبان کنار و کش

اینجا که نقل بوسه بود زان دهان و لبدندان کس به میوه نیالاید و نمش

چون دستگاه و مکنت آن هست می‌بنوشبا مطربان فاخر و با شاهدان کش

کز روی همچو ماه و جبینی چو مشتریجام آفتاب رخ شود و باده زهره وش

ور نیست دسترس، سر دستار پاره کندستار رند میکده را گو: مدار فش

ریزنده کرد جنبش باد مسیح دمبرگ گل از درخت چو موسی به چوب هش

وقت سحر ز شاخ چمن گل چو بشکفدگویی به سحر ماه بر آمد ز چاه کش

مانند آنکه بر رخ زیبا عرق چکدبر روی سرخ لاله ز شبنم فتاده رش

آشفته‌ایم و دلشده، یا مطرب «السماع»آتش‌دلیم و غمزده، یا ساقی، «العطش»

می‌صیقلیست در کف رندان که میبرداز سینه‌ها کدورت و از دیده‌ها غمش

صوفی، بیا و در می صافی نگاه کنور جام اوحدی نخوری، قطره‌ای بچش

بر طور بزم ما دل و جانها ببین بلاشوز برق نور باده بهم بر فتاده بش

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern