حلوای نباتست لبت، پسته دهانادر باغ گلی نیست به رخسار تو مانا

زیر لبت ازوسمه نقطهاست، چه روشن؟گرد رخت از مشک زقمهاست چه خوانا؟

گفتم: نتوانی دل شهری بربودننی، چون نتوانی، که شگرفی و توانا؟

بس گوشه نشینی که ز هجر تو بنالداین ناله به گوشت نرسیدست همانا

مردم نه عجب صورت عشقم که بدانندبی‌عشق نشستن عجب از مردم دانا

هر لحظه زبان فاش کند سر دل منپیوسته ز دست تو برنجیم، زبانا

دلسوختهٔ عشق تو گردید به صد جانغافل مشو از اوحدی سوخته، جانا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love