من درین شهر پای بند توامعاشق قامت بلند توام

مردهٔ آن دهان چون پستهکشتهٔ آن لب چو قند توام

می‌دوانی و می‌کشی زارمچون بدیدی که در کمند توام

ای هلاک دلم پسندیدهدولتی باشد از پسند توام

گذری می‌کن، ار طبیب منیآتشی می‌نه، ار سپند توام

گو: رفیقان سفر کنند که مننتوانم، که پای بند توام

ز اوحدی باز پرس حال، که منتا چه غایت نیازمند توام؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love