اگر به مجلس قاضی نموده‌اند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم

مرا چه سود ملامت؟ به یاد بادهٔ روشنکه پند کس ننیوشم کنون که توبه شکستم

اگر چه گوشه گرفتم ز خلق و روی نهفتمگمان مبر که ز دام تو شوخ دیده برستم

گمان مبر که بدوزم نظر ز روی تو هرگزکه من چو صنع ببینم خدای را بپرستم

شکایت تو به دیوار می‌کنم به ضرورتچو اعتماد ندارم که: قاصدی بفرستم

دلم تعلق اگر با دهان تنگ تو داردروا بود که بگویم که: دل به هیچ ببستم

دل ببردی و جانم در اوفتاد به آتشکناره کردی و من در میان خاک نشستم

هزار بار دلم را شکسته‌ای به جفاهاکه هیچ بار نگفتی: دل که بود؟ که خستم

چو محتسب پی رندان رود ز بهر ملامتمکن حمایت من پیش او، که صوفی و مستم

ستمگرا، چه بر آید ز دست من که نبردی؟قرار و صبر و دل و دین و هر چه بود به دستم

به اوحدی دل من پای بند بود همیشهترا بدیدم و از بند او تمام برستم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern