تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختم
تا دل اندر پیچ آن زلف به تاب انداختمجان خود در آتش و تن در عذاب انداختم
خود زمانی نیست پیش دیدهٔ من راه خواببس که این توفان خون در راه خواب انداختم
تا نپنداری که دیدم تا برفتی روی ماهیا به مهر دل نظر بر آفتاب انداختم
از شتاب عمر میترسد دل من، خویش رازان بجست و جوی وصل اندر شتاب انداختم
بود خود در عشق تو هم سینه ریش و دل کبابدیگر از هجرت نمکها بر کباب انداختم
شکر کردم تا در آتش دیدم این دل را چنینزانکه میپنداشتم کین دل به آب انداختم
چون نه مرد آن دهانم، با لب شیرین تواوحدی را در سؤال و در جواب انداختم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-475
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Məgər yüzə çin salmışdır sərvi-nazXumar gözün nə süzdürür süzdürür
Təcnis: Kəlbin tək qapında payi-bəndəm mənKəlbin tək qapında payi-bəndəm mən,Sanma ki vəfada ya sənəm sənəm,
Nisbət sənə’ ey şux, Züleyxa ola bilməzNisbət sənə’ ey şux, Züleyxa ola bilməz,Bu işvədə, bu qəmzədə Leyla ola bilməz.
Gəraylı: Dəli könül nə məlulsanDəli könül, nə məlulsan,Məgər ol nazlı yar getdi,