گمان مبر که ز مهر تو دست وادارمکه گر چه خاک زمینم کنی، هوا دارم

اگر جهان همه دشمن شوند باکی نیستمرا ز غیر چه اندیشه؟ چون ترا دارم

مرا که روز و شب اندیشهٔ تو باید کردنظر به مصلحت کار خود کجا دارم؟

به وصل روی تو ایمن کجا توانم بود؟که دشمنی چو فراق تو در قفا دارم

دلم شکستی و مهرت وفا نکرد، که منبه خردهای چنان با تو ماجرا دارم

ز آشنا دل مردم درست گردد و منشکسته دل شدن از یار آشنا دارم

قبول کن ز من، ای اوحدی و قصهٔ عقلبه من مگوی، که من درد بی‌دوا دارم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love