روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزمدر خویش زنم آتش و مردانه بسوزم

چون با من بیگانه غمش را سر خویشستبا خویش در آمیزم و بیگانه بسوزم

دیوانه شوم، سر به خرابات برآرمبر خویش دل عاقل و دیوانه بسوزم

گر آتش اندوه برین آب بماندهم رخت براندازم و هم خانه بسوزم

در وصل دلم را نه به پیمانه دهد میدر می‌فگنم آتش و پیمانه بسوزم

یاران همه در گلشن وصلند به شادیمن چند درین گلخن ویرانه بسوزم؟

گر بر گذرم دام نهد، اوحدی، این بارهم دام بدرانم و همه دانه بسوزم

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Separation