ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم
ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونمبر من ترحمی کن،بنگر: که بیتو چونم؟
غافل شدی ز حالم، با آنکه دور بینیعاجز شدم ز دستت، با آنکه ذوفنونم
تریاک زهر خوبان سیمست و من ندارمدرمان درد عاشق صبرست و من زبونم
هر کس گرفت با خویش از ظاهرم قیاسیبگذار تا ندانند احوال اندرونم
گر خون خود بریزم صدبار در غم تودانم که: بار دیگر رخصت دهی به خونم
دل خواستی تو از من، تشریف ده زمانیگر جان دریغ بینی، از عاشقان دونم
از بس فسون که کردم افسانه شد دل منخود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم
میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟باری، نگاه میکن در قامت چو نونم
گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشدمن چون کنم صبوری آخر؟ که بیسکونم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/ovhadi-qezel-567
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Love
Bu məkanda müşk ənbər yeri varQara gözlüm gəzən yerdir bu yerlər
QarabağSinəmə çəkilən qara dağımdırQara bağrım qanlı Qarabağımdır
Ürəyim çox yaman sancdıÜrəyim çox yaman sancdı.Dedim ölüm sevgi kimi ürəyimə
ای ماه معربد، ز کجایی و چه نامی؟یا رب بفدای تو دو صد جان گرامی