رخت تمکین مرا عشق به یک بار بسوختآتشم در جگر خسته شد و زار بسوخت

بنشستم که: نویسم سخن عشق و ز دلشعله‌ای در قلم افتاد، که طومار بسوخت

دل یاران، تو نگفتی که بسوزد بر یار؟ما خود آن یار ندیدیم که بر یار بسوخت

چاره جز سوختن و ساختنم نیست کنونکاندکی کرد مرا چاره و بسیار بسوخت

گر ببینی تو طبیب دل مجروح مراگو: گذر کن تو بدین گوشه که بیمار بسوخت

گفتم: از باغ رخش تازه گلی باز کنمنور رویش جگرم را بتر از خار بسوخت

سخن سوختن عشقت اگر باور نیستز اوحدی پرس، که بیچاره درین کار بسوخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love