ترک عجمی کاکل ترکانه برانداختاز خانه برون آمد و صد خانه برانداخت

در حلق دل شیفته شد حلقه به شوخیهر موی که زلفش ز سرشانه برانداخت

آه از جگر صورت دیوار برآمدچون عکس رخ خویش به کاشانه برانداخت

شوق لب چون جام عقیقش ز لطافتخون از دهن ساغر و پیمانه برانداخت

فریاد! که چشمم ز فراق لب لعلشمانندهٔ دریا در و دردانه برانداخت

دردا! که: فراق رخ آن ترک پریوشبنیاد من عاشق دیوانه بر انداخت

گر یاد کند زاوحدی آن ماه عجب نیستخورشید بسی سایه به ویرانه برانداخت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love