بنمای روی خویش، که غیر از تو هر چه هستدیدیم و بی‌غروب نبودند و بی‌افول

یا یک زمان به جانب ما نیز میل کنیا خود جواب ما بده ار گشته‌ای ملول

ترسم رسول دین تو گیرد، بدین سببتقصیر میکنم ز فرستادن رسول

تا شد به عشق روی تو مشهور نام مناندر زمانه فارغم از شهرت و خمول

گر عدل بینم از تو و گرنه نمی‌تواناز بندگی تجاوز و از چاکری عدول

در جانم آتشیست ز هجر تو ورنه چیست؟این آه سرد و سوز دل و ناله و غول

در وصف قد و زلف تو هر چند سالهاستکاهل حدیث عرض سخن میدهند و طول

از آسمان عشق تو قرآن فارسیامروز می‌کند به دل اوحدی نزول

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love