او شوی چو خود را تو از میانه بر گیریدر بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری

سنگ و شانه‌ای باید تا ز پا و سر گوییپا و سر چو گم گردد سنگ و شانه برگیری

گر مقیم درگاهی خاک شو، که در ساعتگردنت زند گر سر ز آستانه برگیری

دام شرک را دانه جز تو کس نمی‌بینمگر ز دام در خوفی دم ز دانه برگیری

در سلوک این منهج گر به صدق می‌کوشیتا ز راه دربندی دل ز خانه برگیری

گر چوما نه بی‌برگی ساغری بیاشامیهم چمان برون آیی، هم چمانه برگیری

اوحدی، خطا باشد قول جز درین پردهگر صواب می‌جویی این ترانه برگیری

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets