باز دوشم ز راه مهمانیبه خرابی کشید و ویرانی

داشت در پیش رویم آینه‌ایتا بدیدم درو به آسانی

که جزو نیست هر چه می‌دانمکه ازو خاست هر چه می‌دانی

دو قدم راه بیش ، نیست ولیتو در اول قدم همی مانی

هر چه هستیست در تو موجودستخویشتن را مگر نمی‌دانی؟

ای که روز و شبت همی خوانمگر چه هرگز مرا نمی‌خوانی

زان شراب بقا بده جامیتا تن اوحدی شود فانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern