شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن

بکاخ دهر که آلایش است بنیادشمقیم گشتن و دامان خود نیالودن

همی ز عادت و کردار زشت کم کردنهماره بر صفت و خوی نیک افزودن

ز بهر بیهده، از راستی بری نشدنبرای خدمت تن، روح را نفرسودن

برون شدن ز خرابات زندگی هشیارز خود نرفتن و پیمانه‌ای نپیمودن

رهی که گمرهیش در پی است نسپردندریکه فتنه‌اش اندر پس است نگشودن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets