بگوش سرو چه گفتی؟ که پای کوبانستبگوش عقل چه گفتی، که مست و حیرانست

مرا مگوی که: آهسته باش و دم درکشفغان من همه زان چشم مست فتانست

بیا بکوی خرابات عشق، تا بینیز شام تا بسحر نعرهای مستانست

دگر بما ز جفاهای یار قصه مگویکه خلق او همه لطفست و عین احسانست

هنوز فکر سر و جان خویشتن داریز کوی عشق گذر کن، که جای شیرانست

بیا بمجلس عشاق بی نقاب، ای دوستاز آن که روی تو شمعست و عقل پروانست

چو مرگ هیچ کسی را امان نخواهد دادخنک کسی که دلش با حریف و پیمانست

مرو بپیرو دیوان، که راه تاریکستبیا، که عشق خدا خاتم سلیمانست

بخرقه خلق و روی زرد ما منگرکمینه جرعه ما قلزمست و عمانست

ربود جان و دل عاشقان مسکین راترا که سرمه بچشمست و زلف در شانست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قلم برندی قاسم زدند روز ازلبیا بگو: بقلم رفته را چه درمانست؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love