مرا نور یقین همراه جانستسرم با دوست سر بر آستانست

مرا گوید: میان درد و غم باشمعین شد که سری درمیانست

ز حد لامکان تا توده خاکهمیشه کاروان در کاروانست

درین دریای بی پایان فتادیمامید جان برب مستعانست

حدیث عشق حالی بس غریبستهمیشه با بلاها هم عنانست

دلم کو سر فرو نارد بکونینغلام همت دردی کشان است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مگو، قاسم، که: این دارد فلانییقین می دان همه با همگنانست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets