مرا هوای تو اندر میانه جانستمگو حکایت سامان، چه جای سامانست؟

اگر ز جام تو جانم بجرعه ای برسدهزار جور و ملامت کشیدن آسانست

سعادت سر کویت بوصف ناید راستاگر بکوی تو سلمان رسد سلیمانست

اگر بچشم تو خارست، یا خسک، چه عجب؟بپیش دیده عارف جهان گلستانست

اگر تو عاشق دانا دلی یقین می دانکه غیر عشق خدا جمله مکر و افسانست

شبی بخلوت عشاق خوش درآ و ببینز شام تا بسحر نعرهای مستانست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دلت بآتش غم سوخت، قاسمی، خوش باشکه هرچه دوست کند حاکمست و سلطانست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love