بی یاد دوست در دل مستان سرور نیستبی روی او بکعبه و بت خانه نور نیست

هرچند قدس ذات ز اشیا منزهستدر هیچ ذره نیست که حق را ظهور نیست

واعظ ز من برآ و مگو قصه منبریبگذر ازین مقام، که جای حضور نیست

چون آفتاب حسن جهانگیر جلوه کرداین جلوه را ببیند هرکس که کور نیست

جان را حیات داد، دل و دیده را جلااین عشق چاره ساز کم از نفخ صور نیست

زاهد بزهد و توبه و تقوی مزینستچون نیست نیست، نشائه او بی غرور نیست

در راه آشنایی و اسرار معرفتجانی که غیربین بود، آن جان غیور نیست

در عاشقی گریز، که دارالامان هموستکانجا همه هدایت حقست و زور نیست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، بهشت حضرت حق را بجان طلبکان جلوه گاه حور و مقام قصور نیست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love