دیدمش دوش که سرمست و خرامان می‌رفتجام بر کف، طرف مجلس مستان می‌رفت

باده در دست و غزل خوان و عجب عربده‌جویاز نهان خانه واجب سوی امکان می‌رفت

سخن از روی دل‌افروز به مردم می‌گفتقصه‌ای از شکن زلف پریشان می‌رفت

کس نداند صفت لطف خرامیدن اوآب حیوان که به سرچشمه انسان می‌رفت

آن چنان پادشهی نزد گدایان درشمن نگویم به چه تمکین و چه سامان می‌رفت

چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدماشک خونین ز دل و دیده به دامان می‌رفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه راکز سراپرده کان جانب اعیان می‌رفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern