هر صبح‌دم پیغام خود گویم به زاری باد راتا عرض حال دل کند آن سرو حوری‌زاد را

پیش درش افتاده‌ام بر خاک ره چون بندگانزین باب دیدم در شرف اسباب پیش افتاد را

گر رفت اشکم در زمین از تربیت‌های غمشآخر رسانید این دلم تا آسمان فریاد را

خواهم که بر بنیاد دل بنیاد صبری افکنمعشقش به هم برمی‌زند دیوار این بنیاد را

تا ذکر آن لب وِردِ من شد در میان هر سخنشیرین و خوب و مختصر می‌خوانم این اوراد را

دم زد ز آل لعل او چشمم به اثبات نسبآرَد گواه اندر نظر این اشک مردم‌زاد را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از چشم مستش قاسمی دارد دلی در موج خونرحمی نشد بر صید خود آن دِل‌سِیَهْ صیاد را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love