در قیامت همه کس طالب و جویا باشددل ما طالب این قدر معلا باشد

عشق،کان جان و دل و دین ز تو باز استاندعشق نبود،مگر آن طامه کبرا باشد

در جهان گشتم و آفاق سراسر دیدمذات انسانست،که هم اسم و مسما باشد

هر کرا جان و دلی هست به جانان نزدیکراحت جان و دلش باده حمرا باشد

من،که با خاک سر کوی تو شوقی دارمسر کوی تو مرا جنت ماوا باشد

دل و دین برد ز من، جان طلبد،چون سازم؟هر کجا عشق بود جمله ازینها باشد

چند گویی تو ازین عقلک بی عقل مدام؟مثل عشق و خرد پشه و عنقا باشد

من ندانم که چه حالیست که پیوسته به جاندلم آشفته آن قامت و بالا باشد؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. در صبوحی،که سر از خاک برآرند همهقاسمی بنده آن خسرو جانها باشد

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love