سینه مجروحست و عقل آشفته، خاطر بی قراردیده گریانست و جان مشتاق و دل امیدوار

عشق خونریزست و من حیران و صبرم منهزمتیر مژگان تیز و چشمش مست و زلفش تابدار

آه دردآلود دارم، چون ننالم؟ آه! آه!جان غم فرسود دارم، چون نگریم زار زار؟

گفت: خاک راه من شو، پای بر چشمت نهمخاک شد چشم رهی در شاهراه انتظار

واعظ از حد میبرد، یا رب، برافکن پرده اشتا ببیند اهل عالم کفر پنهان آشکار

جان باقی عشق می بخشد، حیات از عشق جویجان جاویدان نکوتر تا حیات مستعار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شاهدان اندر میان زاهدان تدبیر چیست؟قاسمی: جویای گل هرگز نیندیشد ز خار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love