عزت عشق بود غیرت یارکه ندادند منکران را بار

بسط بحر حیات عرفان بودکه گشادند کافران زنار

دار را چون بدید گفت حسین:«لیس فی الدار غیرنا دیار»

چند از افسانهای نو و کهن؟پیش ما این سخن میآر و می آر

فقر یعنی فنای صرف کندنقد قلب ترا تمام عیار

چون عیارت تمام گشت، تمامتاج بر سر نه و علم بردار

تا بکی بر کنار بحر محیطتشنه و زار همچو بوتیمار؟

در سماع خدای دست افشانکه جهان را بتست استظهار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی از کجا و زاهد خشک؟یا الهی، بلای بد وادار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love