ماییم و جام باده و سودای آن نگارهر کس مناسب گهر خود گرفت یار

ای دوست، انتظار مفرما، که بعد ازیندل را نه صبر ماند، نه آرام و نه قرار

گو صید عشق خواهی آهو دلی مکنهمراه عشق باش، که شیریست در شکار

هر کس که جان نبازد در ابتلای عشقدر روز حشر باشد از دوست شرمسار

جان را مدد فرست، که جانم بلب رسیداز صبر بی نهایت و اندوه بی شمار

چون هر چه کاشتی و ازان تخم بدرویگر نیک مرد راهی، رو تخم بد مکار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، در آن مقام که ذکر فنا روداز ما در این شمار نگیرند اعتبار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love