لاف عرفان می زند آن زاهد لاغر شکارنغمه ققنوس را با جقبق عقعق چه کار؟

حس نداری، گر ندانی بوی دوزخ از بهشتخوار باشی، گر گل و نسرین نمی دانی ز خار

صوفی ما در طلب چون گوی می گردد بسرمهره گل را نمی داند ز در شاهوار

صوفی ما خواست تا با گنج مخفی پی برددر حقیقت گنج مخفی را نمی داند ز مار

گفته بودی: در بروی ما ببندد آن رقیبآخر ای جان و جهان، ما را درین درها مدار

بارها رفتم بدرگاه تو، کس بارم ندادیافت جان خسته ام در حضرتت این بار بار

ناصحا با ما سخن از عقل سرگردان مگویعاشقی فخرست و ما از عاقلی داریم عار

جانت اندر خواب غفلت مرد و غافل مانده ایساعتی برخیز و رسم ماتم جان را بدار

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی را جام ده، ساقی، که وقت فرصتستعاشقان را باده فرما، عاقلان را انتظار

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love