بنادانان مگو سر حقایقکه هر گوشی سخن را نیست لایق

ولی گر فرصتی باشد توان گفتبگوش جان عذرا، سر وامق

سخن از توبه و تقوی رها کنز مستی گو بسرمستان عاشق

دلی باید که اندر راه معنیز صفوت دم زند چون صبح صادق

اگر هشیار راهی نوش بادتوگر مستی مکن بحث علایق

بجز عشقت درین ره کس ندیدمامین خاطر و یار موافق

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. مگو با غافلان اسرار، قاسمخلایق را نداند غیر خالق

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love