ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب

چون دید از آن جمال که یک لمعه بیش نیستاز شوق نور روی تو زد خنده آفتاب

اندر سماع در همه جا پرتو تو دیداین بد سبب که جست پراکنده آفتاب

تو آب زندگانی و جانها گدای تستاز آفتاب روی تو شد زنده آفتاب

تو پادشاه حسنی و حسن تو «لم یزل »باتیغ حکم تو سپر افکنده آفتاب

تا آفتاب روی ترا دید سجده کرددر پرتو جمال تو شرمنده آفتاب

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، نثار مقدم آن شاه دل فروزجیب و دهان خود بزر آگنده آفتاب

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Praise