خوش خاطرم که یار مرا گفت: مرحباهمراه مرحباست صفا در پی صفا

صافی شدست شیشه دل از صفای عشقای لطف مرحبای ترا جان و دل فدا!

زاهد، مگو محال که: از عشق توبه کنمن درد عشق را چه کنم، چون برم دوا؟

تقلید گفت: توبه و تحقیق گفت: عشقمغلوب شد حکایت تقلید غالبا

چون شد یقین که غیر خدا نیست فاعلیتلقین «مارمیت » بگو «اذ رمیت » را

جانم ز قصهای مکرر ملول شدای جان، بیا بماره توحید وانما

دل دولت وصال ترا رایگان نیافتاز بارهای بس که کشیدست بارها

بیرون ز شاهراه موحد سخن مگویاین بود ابتدا و همینست انتها

چون واردیت نیست، مگو قصه از گزافبر شاهراه عشق بخوان رمز «هل اتا»

چندین مگو که: خون دل از دیده ریختمفرزند حال باش و گذر کن ز ما مضا

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، سخن مگوی ز هجران جان گدازدر ظل عاشقی شو و بگذر ز ماجرا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love