ساقی چو تو باشی، همه جا باده پرستانمطرب چو تو باشی، چه غم از نعره مستان؟

ای جان و جهان، وصف تو گفتن نتوانمزلف تو شب و روز رخت شمع شبستان

در کوی غمت با سر و سامان نتوان رفتصد جان بفدای تو، چه جای سر و سامان؟

جان طالب درد تو، زهی صفوت آدم!دل غرقه شوق تو، زهی ملک سلیمان!

هر چند غمت سوخت فراوان دل ما رادارد دل ازین قصه بسی شکر فراوان

با آنکه خدا با همه ذرات محیطستاز مشرب بوجهل مجو صفوت سلمان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، سر تسلیم بنه، صید فنا باشدرمان غم عشق ندیدیم،چه درمان؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love