ز خوبان عربده خوش باشد، ای جانبیا با عربده در بزم مستان

ز جام حسن خود صد باده خوردهوزان زلفین مشکینش پریشان

پیاله برکف و تسبیح همراهمی و تسبیح در یک دور گردان

من از می و مست و زاهد مست تسبیحبسی راهست از واجب با مکان

مرا گویند: سامانی طلب کنمن از سر فارغم، چه جای سامان؟

اگر چشمت شود روشن ببینیبسی راه از خدا خوان تا خدا دان

خدا خوان گر خدا دان شد بتحقیقبموری داد حق ملک سلیمان

بجان و دل شود تسلیم این راهاگر بوذر ببیند نور سلمان

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. غنی شد قاسمی، آخر سبب چیست؟گدایی کردن از کوی کریمان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love