مقررست و معین بحجت و برهانکه: غیر دوست کسی نیست در مکین و مکان

هزار بار بگفتم، هزار بار هزارکه: قدر خود بشناس، ای خلاصه دوران

نخست منزلت «الله » گوی و خوش می باشبگو به منزل ثانی که: «علم القرآن »

بجان دوست، که یک قصه را مسلم دارمحمدست امین و خداست دار امان

بدان ز مشرب عرفان حیات مگو جان یابیکه عین آب حیاتست مشرب عرفان

دگر ز عقل حکایت مگو در این مجلسهزار عقل بیک جو بمجلس مستان

بیا بگوش دل عاشقانه خوش بشنو:که شوق و شورش عشقست در زمین و زمان

بقدر عشق بود جاه، هر کجا باشدچه جای حشمت جمشید و ملکت خاقان؟

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بآشکار و نهان قاسمی گویدکه: عشق دوست بورزید آشکار و نهان

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love