«ستة ایام » گفت و «سبع سماوات »«ثم علی العرش استوا» است نهایات

حضرت حق را عروش نامتناهیستفاش بگویم عروش جمله ذرات

بر سر ذره مستویست باسمیچون بشناسی رسی بنیل مرادات

هرچه که گویم، فقیه گوید: هی هیهرچه که گوید فقیه، گویم: هیهات!

هرکه شراب خدا ز جام محمدنوش کند، وارهد ز عشوه وطامات

نعره مستی مزن، که مست هواییغایت عمیا بود بجهل مباهات

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی و صحبت فقیه مقلد؟فاتحه خوانیم بهر دفع بلیات

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love