بیا ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانهنمی دانم چه می گویم، که عقلم گشت دیوانه

عجب حیران و سرمستم، بگیر ای جان و دل، دستمکه از مستی و حیرانی، نمی دانم ره خانه

به کوی عاشقی پستم، جنون افتاده در دستمز سودای تو سرمستم، چه جای جام و پیمانه!

اگر در کعبه و دیری، رهین رؤیت غیریهمه ذکر تو افسون شد، همه فکر تو افسانه

بیا و دیده روشن کن، بیا و خانه گلشن کنتو شمع مجلس جانی و جانها جمله پروانه

درآ در وادی حیرت، برای هیبت و قربترها کن شیوه غفلت، چو می‌دانی که می دانه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. امید قاسم مسکین به جانانست پیوستهکه آن دلدار موری را سر مویی نرنجانه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love