از مسجد و میخانه، وز کعبه و بتخانهمقصود خدا عشق است، باقی همه افسانه

بنما رخ زیبا را، تا فاش بگویم من:«قد اشرقت الدنیا، من نور حمیانه»

هر کس صفتی دارد، با خود ز ازل آردتو عاشق حسن خود، من بیدل و دیوانه

ای قبلهٔ جان من، وی جان و جهان مندیدار تو می‌بینم، در کعبه و بتخانه

دلدار مرا گوید، خود را و مرا وادانمن نور و تو تاریکی، من شمع و تو پروانه

گر نور یقین با تو، همراه شود بینیآن خواجه «نمی‌میره»، وین بنده «نمی‌مانه»

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم تو قصور خود، وِ احسان خداوندیمی‌بینی و «می‌بینه»، می‌دانی و «می‌دانه»

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love