گر بر حدیث اهل دل انکار می کنیبسیار بی حقیقت و بسیار کودنی

از نفس دور باش، که دل را سیه کندبا عقل و جان گرای، که مرآت روشنی

از ذات تا صفات و از آنجا بعقل و نفسمنقول گشته ای، که حدیث معنعنی

ای جان و زندگانی و ای راحت روانبر من جفا مکن، که «سیور من بجان سنی »

حق را بیاد دار و فراموش کن ز غیرتا کی چو کرم پیله تو بر خویشتن تنی؟

خود را نکو شناس و خدا را نکو بدانگراز صوامعی و گر از دیر ارمنی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بی یاد دوست یک نفسی نیست قاسمیای شیخ روزگار «نچون سانمیسن منی »؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love