سؤال میکنم، ار هست رخصت سخنیکه: چون تو تازه گلی کی رسد به همچو منی؟

مبالغه است و دریغست و حیف می آیدکه همچو جان تو جانی اسیر حبس تنی

هزار جان مقدس فدای راه تو باد!که پیش بنده بیایی چو روح در بدنی

قسم بذات شریف تو میخورم که: نبودچو دوست سرو خرامان بجانب چمنی

هزار فتنه و آشوب دیده ام پیدابزیر زلف تو پنهان میان هر شکنی

سر از بزرگی و دولت ز آسمان بگذشتچو یافتم بسر کوی یار خود وطنی

بکوی زهد رسیدم، نبود آنجا عشقولیک زاهد خود بین بسان اهرمنی

هزار شهر بگردیدم و ندانستممثال رنگ رخ او سهیل در یمنی

مرا که سیل تو بربود تا ابد برساندبه فیض فضل تو، فارغ ز گور و از کفنی

بوصل دوست رسیدم، چها که من دیدم!درین مقام نماند حدیث ما و منی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بیا و قاسم بیچاره، جان و دل در بازبه پیش چهره زیبا و طلعت حسنی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love