من بجانان زنده ام، گر باز دانی این سخنعاشقی باشی، یقین، از عاشقان ذوالمنن

چون شراب ناب عرفان نوش کردی: جم شدیدر طریقت محو باش و از حقیقت دم مزن

چونکه تو خود را شناسی، از در انصاف باشگر بگویندت: سر مویی نداری، مو مکن

دوست گوید: با توام من، چون نمی بینی مرا؟گویم: ای جان و جهان از پرده های ما و من

جمله ذرات جهان را رو بدان روی نکوستبنده آن روی زیبا هم حسن، هم بوالحسن

جمله در تسبیح و در تقدیس مست حیرتندصد هزاران لاله سیراب از صحن چمن

جان عارف در شهود حضرت حق الیقینجان عاقل در میان عقده تخمین و ظن

سر توحید ازل بشنو ز «حی لایموت »مدعی گر عاقلی جان پرور، این جا جان مکن

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسمی از وصل جانان دولت جاوید یافتچون میسر گشت جان را خلوت اندر انجمن

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love