Qarabağ...Nə zaman çəkilsə bu adGözümün önündə bir qız dayanır:Hörüyünün kökü buz tutub qat-qat,Atlaz paltarınınƏtəyi yanır...

Qarabağ –Mehriban, gözəl, vüqarlıYurdumun qızıdır,Kamalı dərin.

Qarabağ –Sinəsi şerli, tarlı,Döşü havalıdır, ləhcəsi şirin.Yer üzü dinləyir zənguləsini.

Ağır yığnaqlıdır,Söz-söhbətlidir.Görənlər o qızın saf çöhrəsiniDeyər nə həyalı, nə ismətlidir!

Mərdlik zirehiyləDöşü sipərli,Nüşabə idraklı,Həcər təpərli.Əli buludlarda,Ayağı Kürdə,Açıq süfrəsinin qonağı saysız...Kim əsir istəyib,Onu bu yerdəBoynunu qılıncdan keçirib o qız!

– Bədxahı boğmaqçın qəsdinə duranXaçın, Qarqar onun qoşa saçıdır.Başının üstündə yanıb bərq vuranŞuşa Qarabağın zümrüd tacıdır!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Homeland