ملکان را ز آسمان کبودچون تو هرگز کریم و راد نبود

هرگز از تو کسی بلا نکشیدهرگز از تو کسی جفا نشنود

عید فرخنده باد بر تو ملکباد یزدان ز جان تو خشنود

تا ترا درد رنجه داشت همیروز مردم ز درد گشت کبود

ما همه بندگان چو شیفتگاندل غم آلود و دیده خون آلود

تا بدین مایه حال تو یزدانخلق را صنع خویشتن بنمود

بس نه بخشود بر تو باد یقینبر همه مردم جهان بخشود

دار و گیر جهانیان را چرخز تن و جان و دل ترا بزدود

تنت پالود کردگار ز دردزود گردی درست و خرم زود

گر جهان بر تو وقف کرد خداینکند بر تو هیچ دشمن سود

باد چندان بقات در شاهیکه بود نام بت پرست و جهود

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love