Bu nəhəng qaranlığınən uzaq bir küncünəbir parça işıq düşür.Qaranlıqdavargəl eləyən adamo işığı tutub gedir, -amma gedib çatmadanyenə dönür arxaya.Gedir, gedir, yenə gedirqaranlığın içiylə,Amma peysəriylə, kürəyiylə, çiyniyləduyur, duyur arxadakı o bir parça işığı,O işığaarxayın olub gedir, -gedir, gedir, yenə dönür arxaya...

...Gözləri yumulur daha,onu ev-eşik çəkir,isti yorğan-döşək çəkir.Axı niyə dönüb getmir evinə?O işıq mıbu adama keşik çəkir görəsən,Bu adammıo işığa keşik çəkir?!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets