Bu gecə yenə yatmamışam.Nə başım ağrıyır,nə xəstəyəm.Yatağım rahat.Döşəmədən tavana qədərsükut var otağımda.Olsun ki, belə bir sükut içində,bir gün,bizimlə vidalaşmadan,gedəcək ürək.Ancaq, bu deyil məni nigaran qoyan.Bu gün var olanbir gün yox olacaq axırısı.Məni yatmağa qoymurdünyanın dərdi,torpağın ağrısı.

mart, 1962

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets